Syndrom poaborcyjny

Kategorie: Aborcja i Płodność

 

 

3. Dowody badawcze na istnienie syndromu

a) Badania przeprowadzone w 1985 roku obejmowały grupę 100 kobiet po dokonaniu zabiegu

przerywania ciąży w prywatnej klinice Mount Sinai School of Medicine. Spośród badanych 46 procent przyznało, że aborcja stała się przyczyną największego kryzysu w ich życiu, 48 proc. stwierdziło, że relacje z ojcem zabitego dziecka zmieniły się znacząco na niekorzyść lub wprost załamały się, u 33 proc. kobiet wystąpiły po zabiegu przerywania ciąży zaburzenia seksualne, 52 proc. odczuwa smutek, poczucie pustki, rozdrażnienie i całkowity brak radości z życia

 

b) Badania opublikowane na Uniwersytecie Minnesota przez Annę C. Speckhard w 1985 roku

obejmowały 30 kobiet 5 - 10 lat po aborcji:

 

100 proc. - doświadczało smutku, poczucia utraty;

92 proc. - przeżywało poczucie winy;

85 proc. - było zaskoczonych intensywnością smutnych przeżyć postaborcyjnych;

81 proc. - odczuwało obniżone poczucie własnej wartości;

81 proc. - miało świadomość doznania krzywdy;

81 proc. - wciąż myśli o abortowanym dziecku;

73 proc. - cierpiało na depresję;

73 proc. - czuje się nieswojo w obecności niemowląt i małych dzieci;

73 proc. - odczuwa niemożność rozmawiania o przeżytej aborcji;

69 proc. - przeżywa niechęć do współżycia seksualnego;

65 proc. - miało tendencje samobójcze;

61 proc. - zaczęło nadużywać alkoholu;

31 proc. - podejmowało próby samobójcze;

23 proc. - przeżywało skrajnie ciężkie poczucie winy.

 

c) W 1984 roku przeprowadzono w Teksasie badania 1000 osób w klinikach aborcyjnych. Spośród

badanych ponad dwie trzecie czuło zło aborcji.

Stwierdzono, że poważne zaburzenia nerwicowe występują: u 150 kobiet na 1000, które nigdy nie

przerwały ciąży; u 228 na 1000, po pierwszej aborcji oraz u 256 kobiet na 1000 - po kolejnej aborcji.

 

d) W 1989 roku ukazał się artykuł Philipa G. Neya i Adele Rose „Wickett Mental Health and

Abortion: Review and Analysis” omawiający ponad sto publikacji dotyczących skutków przerywania ciąży. Autorzy, powołując się na badania Blumberga i innych stwierdzają, że na depresję po aborcji cierpi 92 proc. kobiet oraz 82 proc. mężczyzn - ojców zabitych dzieci.

 

e)Przeprowadzono też badania psychologiczne na zmianami osobowości spowodowanymi aborcją. Zabieg przerwania ciąży spowodował odczuwalne symptomy: długotrwałe niezadowolenie oraz zgorzkniałość (u 50,0 proc. badanych). Ponad 43,4 proc. kobiet obserwuje u siebie po zabiegu aborcyjnym złośliwość, a 26,8 proc. - cynizm.

 

f) Objawy nerwicowe ogólne po zabiegach obserwowane są w 13,3 proc. przypadków, a

dolegliwości nerwicowe ze strony układu krążenia w 14,2 proc. przypadków. Urazowość

psychosomatyczna po zabiegu aborcji jest bardzo wyraźnie zaznaczona w badanym materiale.

68,5 proc. kobiet przyznaje się do poczucia winy w związku z przebytym zabiegiem, a 53,3 proc. badanych skarży się na niepokój wewnętrzny i stałe zdenerwowanie wywołane nawracającymi wspomnieniami zabiegu i poczucia winy.

 

g) Najwięcej kobiet ma mieszane pozytywne i negatywne uczucia po aborcji (wina, lęk i wstyd).

Badania longitudinalne, zakończone w 2006 roku, wykazały ,że w czasie 10 dni po zabiegu i pół roku po nim u badanych wystąpiła większa depresja, we wszystkich okresach (dwa lata po i 5 lat po) - większa obecność lęku.

 

h) Metaanaliza badań nad aborcją z lat 1990-2000 wykazała że kobiety planujące aborcję

przeżywają większy dystres i większy poziom lęku aniżeli kobiety chcące donosić ciążę lub te, które doświadczyły nieintencjonalnego poronienia, brak jednak postawy depresyjnej. Psychologiczne cierpienie zmniejszyło się miesiąc po zabiegu nie ma natomiast danych na temat tego czy powróciło do normalnego dla populacji poziomu.

 

g) w badaniach Broena (2004,2006) nie było różnic w obecności lęku i depresji między kobietami

które doświadczyły poronienia a tymi, które przerwały ciążę. Po dwóch latach 18,1 procenta kobiet, które dokonały aborcji zdradzało objawy przeżywania traumy, wśród tych które przeżyły poronienie tylko ponad 2 procent. Matki – ofiary aborcji miały wyższe wskaźniki depresji przez pół roku od zabiegu i lęku w uwzględnionym okresie pięciu lat od aborcji w porównaniu z przeciętną populacją.

 

h)analiza badań longitudinalnych Reardona i Cougla doprowadziła do wniosku, że kobiety z

niechcianą pierwszą ciążą, które ją przerwały są dużo bardziej narażone na depresję niż te które ją

donosiły.

 

i) badania longitudinalne Fergusona porównały trzy grupy: kobiety, które przerwały ciążę w wieku do 25 lat, kobiety, które donosiły ciążę i takie, które nie były jeszcze w ciąży. Największy wskaźnik przejawiania myśli samobójczych, depresji i uzależnień od środków psychoaktywnych zanotowano w grupie aborcyjnej, najniższy w tej która nie poczęła jeszcze dziecka. Badacze wyjaśniają owo zjawisko tym, że problemy psychiczne zwiększały prawdopodobieństwo aborcji.

 

j) 40 procent kobiet które usunęły ciążę w 2 trymestrze ciąży doświadczało ponadprzeciętnego

bólu psychicznego po upływie 24 miesięcy.

 

k) Badania longitudinalne Kerstinga dowodzą śladów przeżywania traumy nawet siedem lat po

przerwaniu ciąży w drugim trymestrze ciąży z powodu chorób wykrytych u płodu w wyniku badań

prenatalnych.

 

4. KTO OPRÓCZ MATKI CIERPI?

a). Mężowie (partnerzy)

W 1979 roku przeprowadzono w Hong Kongu badania 130 mężów żon, które poddały się aborcji.

Większość badanych mężczyzn stwierdza ubóstwo relacji jako skutek zabiegu, 27 proc. badanych

przyznaje się do występowania po zabiegu zaburzeń w rodzinie wymagających pomocy

psychiatrycznej, a 8 proc. stwierdza pojawienie się problemów dotyczących nadużywania alkoholu.

Pojawia się brak zaufania i szacunku, żal do ojca. Aborcja okazuje się porażką związku, zaś mężczyzna - tym który krzywdzi i zawiódł jako wzorzec męskości.

 

b). Personel medyczny

Personel przeżywa szczególnie silny stres, jeśli aborcja dokonywana jest w drugim trymestrze ciąży.

Częste wykonywanie tego rodzaju zabiegu powoduje zaleganie negatywnych emocji, które mogą

być rozładowywane przez uzależnienie od używek, zachowania destrukcyjne lub agresywne. Wiele

wskazuje na to, że zarówno lekarze jak i niższy personel medyczny uczestniczący w aborcji, mogą

również doświadczać wielu objawów charakterystycznych dla zespołu postaborcyjnego. Aborter

przez wielu odbierany jako oprawca, sam staje się ofiarą i poczucie to tłumi. Wyrazem potrzeby

pomocy psychologicznej jest istnienie Międzynarodowego Towarzystwa Centurionów, grupującego byłych aborterów.

 

c). Ocaleni od aborcji – to dzieci, które poczęły się po dokonanej aborcji i pozwolono im się urodzić. Uwidacznia się rola życia prenatalnego w życiu psychicznym człowieka. Częsty jest brak prawdziwego ciepła i cierpliwości do dzieci, zaniedbanie, nadmierne wymagania, wskutek czego dziecko traci wiarę w siebie.

Pojawia się silne uzależnienie od Matki, takie dzieci często boją się żyć, boją się świata, nie są dla siebie przyjaciółmi. Na naszych oczach powstaje pokolenie ludzi zniewolonych zewnętrzem, które otrzymało zbyt mało ciepłego dotyku ze strony matki, cierpiące na lęk przed śmiercią i chorobą.

Tomek Zbrzezny